Arezoopd

آهنگ زیبای بیخودی از بابک جهانبخش

2011-05-10T02:23:00.002+04:30

غم دوری از چشات منو آخر میکشه

به خودم میگم میای بیخودی دلم خوشه

بیخودی فکر میکنم یه روز از راه میرسی

دوباره میبینمت توی اوج بی کسی

بیخودی منتظرت لب جاده میشینم

بیخودی هر ثانیه تورو از دور میبینم

بیخودی دلم خوشه به دوباره دیدنت

ساعتو کوک میکنم لحظه ی رسیدنت

بیخودی حروم میشن لحظه هام به پای تو

توکه دوستم نداری از خیال من برو

غم دوری از چشات دلمو میلرزونه

بی ستاره شدم و هیچ کسی نمیدونه

آهنگ زیبای بیخودی از بابک جهانبخش

آهنگ جدید و بسیار زیبای سامان محمدی به نام حس

2011-05-10T02:08:00.002+04:30

حس جدیدترین آهنگ سامان محمدی یکی از زیباترین آهنگای این روزا !!

آهنگ حس سامان محمدی

نامه ای به Mr PRESIDENT. ...........

2009-11-25T20:37:00.000+03:30

دانلود آهنگ نامه ای به ....

غم

2009-11-19T01:10:00.002+03:30

حالمان بد نیست ، غم کم می خوریم
کم که نه، هر روز کم کم می خوریم
آب میخواهم ، سرابم می دهند
عشق می ورزم عذابم می دهند
خود نمی دانم کجا رفتم به خواب
ز چه بیدارم نکردی آفتاب
خنجری بر قلب بیمارم زدند
بی گناهی بودم و دارم زدند
دشنه ای نامرد بر پشتم نشست
از غم نا مردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد
یک شبه بیداد آمد و داد شد

بس کن ای دل نابسامانی بس است
کافرم دیگر مسلمانی بس است

زندگی

2009-11-19T01:08:00.004+03:30

گر نشان زندگی جنبندگیست
خار در صحرا سراپا زندگیست

هم جغد زنده است هم پروانه لیک
فرقها از زندگی تا زندگیست

پرسش روز جزا بی حاصل است
چون حساب زندگی با زندگیست

ما ز جام زندگی خون می خوریم
راستی این مرگ است ؟ یا زندگی

گرچه بدنام است بویحیی ،ولی
آن چه جان می گیرد از ما زندگیست

پیرمرد

2009-11-19T01:06:00.001+03:30

روی یک مرز سیاه ،پیرمردی دیدم
بیل به دست ، چکمه به پا
دلم از دیدن او سخت گرفت
کاش می دانستم در میان گل و لای
عمر گمگشته خود می جوید یا نشان پیری
دل او مخزن درد
سینه گنجینه حرف
کاش می دانستم
به چه امیدی هنوز
مزرعه سبز وجودش باقیست

2009-11-13T00:08:00.001+03:30

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی
ترا با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
ترا از بین گلهایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی
دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
ترا در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمیدانم چرا رفتی، نمیدانم چرا؟ شاید خطا کردم
و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی
نمیدانم کجا، تا کی ، برای چه، ولی رفتی
و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت
تمام بالهایش در انبوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد
من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنکه میدانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای توام
برگرد

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این طوفان وهم و پریشو تردید
کسی از قاب پنجره آرام و زیبا گفت
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو
در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزیترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمیدانم چرا
شاید به رسم و عادت پروانگیمان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

باده توحید :

2009-11-01T02:43:00.006+03:30

سحری بود و دلم مست گل آواز سروش
دیده پر اشک و لبم بسته و جانم به خروش

دلربا زمزمه بلبل شوریده به باغ
نرم نرمک غزل باد بهاری در گوش

شب مهتابی و بزم چمن از نقره سپید
ماه در جلوه، چنان دختر مهتاب فروش !

پی خوشبویی عالم همه جا پیک نسیم
شادمان ، پویه کنان عطر اقاقی بر دوش

دختر غنچه به خواب خوش و ، نرگس بیدار
بلبلان گرم غزلخوانی و گل ها خاموش

بانوی بید ، سر زلف بر افشانده به باغ
شانه میزد همه دم باد سحر بر گیسویش

شاخه ، یاقوت نشان بود ز بسیاری گل
قامت سرو هم از نسترنان مخمل پوش

عندلیبی به کنار گل و سرگرم نیاز
که ببین حال من و ناز به عاشق مفروش!

روی گل در عرق شرم ز تشویش وصال
پر بگشاده بلبل ز دو سو چون آغوش

لاله ها ساغر لرزنده بلبل ، که : بگیر
ارغوان ساقی پروانه لرزان ، که بنوش

راز ها می شکفد از لب گل وقت سحر
روشن آن دل که به هر حال بود راز نیوش

نقش ها بلعجب و چهره نقاش ، نهان
جان عارف همه روشن ز تماشای نقوش

مست آن منظره ها بودم و دیوانه دوست
آنچنان مست که افتادم و رفتم از هوش

سر خوش از باده توحید نخفتم تا صبح
کاشکی هر نفسم عمر برآید چون دوش

چه شب عمرفزایی همه مستی ، همه شور
چه بهاری ، چه هوایی ، همه لذت ، همه نوش !

شب انتظار :

2009-11-01T02:26:00.001+03:30

زبان نگاه :

2009-11-01T02:24:00.001+03:30

صنما :

2009-11-01T02:23:00.001+03:30

بازا :

2009-11-01T02:21:00.001+03:30

آشفته حالی :

2009-11-01T02:20:00.000+03:30

ارثیه های عاطفی :

2009-11-01T02:17:00.000+03:30

بیداده زمانه :

2009-11-01T02:15:00.002+03:30

بوی زلف :

2009-11-01T02:14:00.001+03:30

زندگی :

2009-11-01T02:12:00.000+03:30

مرغ سحر :

2009-11-01T02:07:00.001+03:30

رسوای زمانه :

2009-11-01T02:04:00.001+03:30

روز جدایی

2009-11-01T01:59:00.000+03:30

تک درخت

2009-11-01T01:56:00.002+03:30

روشن تر از آیینه :

2009-11-01T00:56:00.006+03:30

خرم آن مرغ که آزاد شود از قفسش
نغمه خوان پر گشاید به هوای هوسش

بیدل آن بلبل افسرده که هنگام بهار

شود آویخته بر شاخه گلی قفسش

مست آواره بسی شاد شود در شب سرد

که بیفتد به سر راه و بگیرد عسسش

کاروانی که بود بدرقه اش اشک وداع

ناله خیزد ز دله من به صدای جرسش

هر کسی لب بگشاید به هواداریه خلق

عطره گلهای بهاری بدمد از نفسش

نا خدا در دله دریا نکند میله غدیر

رهرو راه توکل چه نیازی به کسش

هنر مرد به چشم همه مردم پیداست

نیست روشنتر از این آینه در دسترسش !

غوغای ستارگان

2009-10-31T22:13:00.001+03:30

غزلی از دیوان شمس

2009-10-29T05:22:00.002+03:30

آمدم که تا بخود ، گوش کشان کشانمت
بی دل و بی خودت کنم ، در دل و جان نشانمت

گل چه بود که گل تویی، ناطق امر قل تویی
گر دگری نداندت ، چون تو منی بدانمت

صید منی شکار من ، گر چه ز دام جسته ای
جانب دام باز رو ، ور نروی به رانمت

زخم پذیر و پیش رو ، چون سپر شجاعتی
گوش به غیر زه مده ، تا چو کمان خمانمت

از حد خاک تا بشر ، چند هزار منزلست
شهر به شهر بردمت ،بر سر ره نمانمت

هیچ مگو و کف مکن ، سر مگشای دیگ را
نیک بجوش و صبر کن ، زانکه همی پزانمت

گوی منی و میدوی ، در چوگان حکم من
در پی تو همی دوم ، گرچه که می دوانمت

غزلی از دیوان شمس تبریزی

2009-10-29T05:20:00.005+03:30

گلعزاری ز گلستان جهان ما را بس
زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس

من و هم صحبتی اهل ریا دورم باد
از گرانان جهان رطل گران ما را بس

قصر فردوس بپاداش عمل می بخشند
ما که رندیم و گدا، دیر مغان ما را بس

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین
کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس

نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان
گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس

یار با ماستچه حاجت که زیادت طلبیم
دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

از در خویش خدا را به بهشتم مفرست
که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

حافظ از مشرب قسمت گله نا انصافیست
طبع چون آب و غزلهای روان ما را بس

ستایش خرد

2009-10-29T05:17:00.002+03:30

کنون ای خردمند وصف خرد
بدین جایگه گفتن اندرخورد

کنون تا چه داری بیار از خرد
که گوش نیوشنده زو برخورد

که گوش نیوشنده زو برخورد
ستایش خرد را به از راه داد

خرد رهنمای و خرد دلگشای
خرد دست گیرد به هر دو سرای

ازو شادمانی وزویت غمیست
وزویت فزونی وزویت کمیست

خرد تیره و مرد روشن روان
نباشد همی شادمان یک زمان

چه گفت آن خردمند مرد خرد
که دانا ز گفتار از برخورد

کسی کو خرد را ندارد ز پیش
دلش گردد از کردهی خویش ریش

هشیوار دیوانه خواند ورا
همان خویش بیگانه داند ورا

ازویی به هر دو سرای ارجمند
گسسته خرد پای دارد ببند

خرد چشم جانست چون بنگری
تو بیچشم شادان جهان نسپری

نخست آفرینش خرد را شناس
نگهبان جانست و آن سه پاس

سه پاس تو چشم است وگوش و زبان
کزین سه رسد نیک و بد بیگمان

خرد را و جان را که یارد ستود
و گر من ستایم که یارد شنود

حکیما چو کس نیست گفتن چه سود
ازین پس بگو کافرینش چه بود

تویی کردهی کردگار جهان
ببینی همی آشکار و نهان

به گفتار دانندگان راه جوی
به گیتی بپوی و به هر کس بگوی

ز هر دانشی چون سخن بشنوی
از آموختن یک زمان نغنوی

چو دیدار یابی به شاخ سخن
بدانی که دانش نیابد به من

شعر فردوسی به قلم خلیل جوادی

2009-10-29T05:11:00.002+03:30

اونا که میمیرن میرن تو برزخ قاطی میشن اهل بهشت و دوزخ
کاره همه اونجا بخور بخوابه تاروزه آخر، که حساب کتابه
اونجا یه سیستم اداری داره واسه خودش ساعته کاری داره
سیستم اونجارو میگن عالیه کله لوازمش دیجیتالیه
فرشته ای هست که کارش اینه صب تا شب اونجا بگیره بشینه
کار که نباشه حوصلش سر میره میشینه با کامپیوتر ور میره
می خواس توی کامپیوتر بگرده رفت تو پروفایله یه پیرمرده
کامپیوتر یکی دو دفه گفت دینگ پرید تو گزینه "دیپورتینگ
فرشته هه دستپاچه شد کلیک کرد کامپیوتره بدجوری جیک و جیک کرد
یهو یه قبره کهنه وا شد یه پیرمرده با شکوه پا شد
ازش سوال کردم اسمت چیه گفت : ابولقاسم فردوسیه
یکی دو روز نشس توی یه میدون دید نمیشه پا شد اومد تو تهرون
زمین نفس کشید برفا آب شد بهار اومد دوباره انقلاب شد
هوای تهرون یه نمه ملس بود مزه زندگی حسابی گس بود
باز شد عید اومد و رختا نو شد فصل شلوغی و بدو بدو شد
شاعره شاهنامه خوشحال شد دستای اون رو شونه هاش بال شد
بعده هزارو چند سال دوری اومده بود چهارشنبه سوری
آتیش روشن جوونا رو دید اونم یه بار از روی آتیش پرید
مامورا اومدن بهش گیر دادن چن نفری دورو برش ایستادن
با حرفاشون کلی بهش نیش زدن گرفتن و ریششو آتیش زدن
شاعره شاهنامه با حاله بد رفتو نشست ریششو با تیغ زد
خلاصه تصمیم گرفت نو بشه صاحب کت و شلوارو پالتو بشه
رفت جلوی مغازه پشت ویترین دید همه لباسا هست مید این چین
مو به تنش همون دقیقه سیخ شد یه خورده واستاد به لباسا میخ شد
مغازه داره گفت : عزت زیاد دایی ، برو کنار بزار باد بیاد
با اینکه چرت و پرت گفت یارو شاعر شاهنامه باز رفت تو
به قوله ما یه خورده پالتار خرید شال و کلاه و شلوار خرید
دستشو تو جیبه بغلش فرو کرد اشرفیه قرنه چهارو رو کرد
شاعره ما بعده خریده هنگفت به شیوه خودش به اون جوون گفت
----------------

شما را چه رفتست کینسان خلید؟ چرا جمله ژولیده و بنجلید؟
چرا سیخ سیخی شده مویتان ؟ چرا مثله زنهاست ابرویتان ؟
تو مردی اگر، چیست آن موی مش؟ برو از سیاوش خجالت بکش
هزارن چو تو لندهور پلید نیرزد به یک موی گرد آفرید
اگر لشکر انگیزد اسفندیار دگر موی مش کرده ناید کار
تویی که به من تکه انداختی گمانم مرا خوب نشناختی
ابولقاسمم بنده ، فردوسیم حکیم زبان آوره طوسیم
کنون زیره این گنبده نیل فام همه مر مرا می شناسند نام
یه لحظه بعد اون صدای کلفت مرده فروشنده به فردوسی گفت
خودت که نه ، میدونتو می شناسم از تو کسی نگفته چیزی واسم
ببینمت ، تو شاعری راس راسی؟ "مریم حیدر زاده" را می شناسی؟
راستی یه چی بخوام ازت بر میاد ؟ ترانه رپ از تو کارات در میاد ؟
پسر خالم می خواد کاست جمع کنه یه چیزایی می خواد سره هم کنه
می خوان براش چیزای مشتی بگی هفش تا شعره شیش هشتی بگی
بیا این یه کاغذو یه خودکار یه چیزایی بگو تو مایه های "شاهکار"
اما تو رو جونه مامانت استاد چیزی نگی که گیر بدن تو ارشاد
---------

شاعره شاهنامه سری تکون داد هیچی نگف، فقط پا شد را افتاد
دید نمی تونه با همه بجنگه هر جا که میره آسمون یه رنگه
بنده خدا دلش می خواس خیلی زود دوباره برگرده همونجا که بود
طفلی نشس همینجور غصه خورد یه روز نوشتند ، که دق کرد و مرد

ضحاک

2009-10-29T05:01:00.003+03:30

پادشاهی ضحاک :

چو ضحاک بر تخت شد شهریار
برو سالیان انجمن شد هزار

سراسر زمانه بدو گشت باز
بر آمد برین روزگار دراز

نهان گشت آیین فرزانگان
پراکنده شد کام دیوانگان

هتر خوار شد جادویی ارجمند
نهان راستی ، آشکارا گزند

شده بر بدی دست دیوان دراز
ز نیکی نبودی سخن ، جز به راز

دو پاکیزه از خانه جمشید
برون آوریدند لرزان چو بید

که جمشید را هر دو دختر بدند
سر بانوان را چو افسر بدند

ز پوشیده رویان یکی شهرناز
دگر ماهرویی بنام ارنواز

به ایوان ضحاک بردندشان
بدان اژدها فش سپردندشان

بپروردشاناز ره بد خویی
بیاموختشان کژی و جادویی

ندانست خود جز بد آموختن
جز از کشتن و غارت و سوختن

چنان بد که هر شب دو مرد جوان
چه کهتر چه از تخمه پهلوان

خورشگر ببردی به ایوان شاه
وزو ساختی راه درمان شاه

بکشتی و مغزش ببرداختی
مر آن اژدها را خورش ساختی

دو پاکیزه از کشور پادشا
دو مرد گرانمایه پارسا

یکی نامش ارمایل پاکدین
دگر نام گرمایل پیش بین

چنان بد که بودندروزی بهم
سخن رفت هر گونه از بیش و کم

ز بیدادگر شاه و از لشکرش
و زان رسم های بد اندر خورش

یکی گفت ما را نحو خوالیگری
بباید بر شاه رفت آوری

وزان پس یکی چاره ساختن
ز هر گونه اندیشه انداختن

مگر زین دوتن را که ریزند خون
یکی را توان آوریدن برون

برفتند و خوالیگری ساختند
خورشها به اندازه پرداختند

خورش خانه پادشاه جهان
گرفت آن دو بیدار خرم نهان

چو آمدش هنگام خون ریختن
ز شیرین روان اندر آویختن

از آن روز بانان و مردم کشان
گرفته دو مرده جوان را کشان

زنان پیش خوالیگران تاختند
ز بالا به روی اندر انداختند

پر از درد خوالیگرانرا جگر
پر از خون دو دیده ، پر از کینه سر

همی بنگرید این بدان آن بدین
ز کردار بیداد شاه زمین

از آن دو یکی را بپرداختند
جز این چاره نیز نشناختند

برون کرد مغز سر گوسفند
بر آمیخت با مغز آن ارجمند

یکیرا به جان داد زنهار و گفت
نگر تا بیاری سر اندر نهفت

نگر تا نباشی به آباد شهر
ترا در جهان کوه و دشتست بهر

به جای سرش ز آن سر بی بها
خورش ساختند از پی اژدها

ازین گونه هر ماهیان سی جوان
از ایشان همی یافتندی روان

چو گرد آمدندی ازیشان دویست
برآنسان که نشناختندی که کیست

خورشگر بر ایشان بز و چند میش
بدادی و صحرا نهادیش پیش

کنون کرد از آن تخمه دارد نژاد
کز آباد نیاید بدل برش یاد

بود خانها شان سراسر پلاس
ندارند در دل ز یزدان هراس

پس آیین ضحاک واژونه خو
چنان بد که چون می بدش آرزو

ز مردان جنگی یکی خواستی
بکشتی که با دیو بر خاستی

کجا نامور دختر خوبروی
بپرده درون پاک بی گفت و گوی

پرستنده کردیش بر پیش خویش
نه رسم کی بد نه آیین نه کیش

به کورش چه خواهیم گفت :

2009-10-29T04:45:00.001+03:30

به کورش چه خواهیم گفت؟
اگر سر بر آرد ز خاک

اگر باز پرسد ز ما
چه شد دین زرتشت پاک

چه شد ملک ایران زمین
کجایند مردان این سرزمین

به کورش چه خواهیم گفت ؟
اگر دید و پرسید از حال ما

چه کردید برنده شمشیر خوش دستتان
کجایند میران سر مستتان

چه آمد سر خوی ایران پرستی
چه کردید با کیش یزدان پرستی

به شمشیر حق ، نیست دستی
که بر تخت شاهی نشسته است

چرا پشته شیران شکسته است
در ایران زمین شاه ظالم کجاست

هواخواه آزادگی، پس چرا بی صداست
چرا خاموش و غم پرستید، کمر را به همت نبستید

چرا اینچنین زار و گریان شدید
سره سفره خویش، میهمان شدید

چه شد عرقه میهن پرستیتان
چه شد غیرت و شور و مستیتان

سواران بی باک مارا چه شد
ستوران چالاک ما را چه شد

چرا ملک تاراج می شود
جوانمرد محتاج میشود

چرا جشنهامان شد عزا
در آتشکده نیست بانگ دعا

چرا حال ایران زمین ناخوشست
چرا دشمنش این چنین سرکش است

چرا بوی آزادگی نیست
بگو دشمن میهنم کیست

بگو کیست این نا پاک مرد
که بر تخته من اینچنین تکیه کرد

که تا غیرتم باز جوش آورد
زگورم صدای خروش آورد

به کورش چه خواهیم گفت؟؟؟؟

جمشید شاه

2009-10-29T04:37:00.001+03:30

گرانمایه جمشید فرزند او ، کمر بست یکدل پر از پند او
برآمد برآن تخت فرخ پدر ، به رسم کیان بر سرش تاج زر
کمر بست با فر شاهنشهی ، جهان گشت سرتاسر او را رهی
زمانه بر آسود از داوری ، به فرمان او دیو و مرغ و پری
جهان را فزوده بدو آبروی ، فروزان شده تخت شاهی بدوی
منم گفت با فرهی ایزدی ، همم شهریاری همم موبدی
بدان را ز بد دست کوته کنم ، روان را سوی روشنی ره کنم
نخست آلت جنگ را دست برد ، در نام جستن به گردان سپرد
بدین اندرون سال پنجاه رنج ، ببرد و ازین چند بنهاد گنج
دگر پنجه اندیشهی جامه کرد ، که پوشند هنگام ننگ و نبرد
ز کتان و ابریشم و موی قز ، قصب کرد پرمایه دیبا و خز
بیاموختشان رشتن و تافتن ، به تار اندرون پود را بافتن
چو این کرده شد ساز دیگر نهاد ، زمانه بدو شاد و او نیز شاد
کجا شیر مردان جنگ آورند ، فروزندهی لشکر و کشورند
کزیشان بود تخت شاهی به جای ، وزیشان بود نام مردی به پای
چه گفت آن سخنگوی آزاده مرد ، که آزاده را کاهلی بنده کرد
کجا کارشان همگنان پیشه بود ، روانشان همیشه پراندیشه بود
بدین اندرون سال پنجاه نیز ، بخورد و بورزید و بخشید چیز
ازین هر یکی را یکی پایگاه ، سزاوار بگزید و بنمود راه
که تا هر کس اندازهی خویش را ، ببیند بداند کم و بیش را
بفرمود پس دیو ناپاک را ، به آب اندر آمیختن خاک را
هرانچ از گل آمد چو بشناختند ، سبک خشک را کالبد ساختند
به سنگ و به گج دیو دیوار کرد ، نخست از برش هندسی کار کرد
چو گرمابه و کاخهای بلند ، چو ایران که باشد پناه از گزند
ز خارا گهر جست یک روزگار ، همی کرد ازو روشنی خواستار
به چنگ آمدش چندگونه گهر ، چو یاقوت و بیجاده و سیم و زر
ز خارا به افسون برون آورید ، شد آراسته بندها را کلید
دگر بویهای خوش آورد باز ، که دارند مردم به بویش نیاز
چو بان و چو کافور و چون مشک ناب ، چو عود و چو عنبر چو روشن گلاب
پزشکی و درمان هر دردمند ، در تندرستی و راه گزند
همان رازها کرد نیز آشکار ، جهان را نیامد چنو خواستار
گذر کرد ازان پس به کشتی برآب ، ز کشور به کشور گرفتی شتاب
چنین سال پنجه برنجید نیز ، ندید از هنر بر خرد بسته چیز
همه کردنیها چو آمد به جای ، ز جای مهی برتر آورد پای
به فر کیانی یکی تخت ساخت ، چه مایه بدو گوهر اندر نشاخت
که چون خواستی دیو برداشتی ، ز هامون به گردون برافراشتی
چو خورشید تابان میان هوا ، نشسته برو شاه فرمانروا
جهان انجمن شد بر آن تخت او ، شگفتی فرومانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند ، مران روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فرودین ، برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شادی بیاراستند ، می و جام و رامشگران خواستند
چنین جشن فرخ ازان روزگار ، به ما ماند ازان خسروان یادگار
چنین سال سیصد همی رفت کار ، ندیدند مرگ اندران روزگار
کارز رنج و ز بدشان نبد آگهی ، میان بسته دیوان بسان رهی
به فرمان مردم نهاده دو گوش ، ز رامش جهان پر ز آوای نوش
چنین تا بر آمد برین روزگار ، ندیدند جز خوبی از کردگار
جهان سربهسر گشت او را رهی ، نشسته جهاندار با فرهی
یکایک به تخت مهی بنگرید ، به گیتی جز از خویشتن را ندید
منی کرد آن شاه یزدان شناس ، ز یزدان بپیچید و شد ناسپاس
گرانمایگان را ز لشگر بخواند ، چه مایه سخن پیش ایشان براند
چنین گفت با سالخورده مهان ، که جز خویشتن را ندانم جهان
هنر در جهان از من آمد پدید ، چو من نامور تخت شاهی ندید
جهان را به خوبی من آراستم ، چنانست گیتی کجا خواستم
خور و خواب و آرامتان از منست ، همان کوشش و کامتان از منست
بزرگی و دیهیم شاهی مراست ، که گوید که جز من کسی پادشاست
همه موبدان سرفگنده نگون ، چرا کس نیارست گفتن نه چون
چو این گفته شد فر یزدان از وی ، بگشت و جهان شد پر از گفتوگوی
منی چون بپیوست با کردگار ، شکست اندر آورد و برگشت کار
چه گفت آن سخنگوی با فر و هوش ، چو خسرو شوی بندگی را بکوش
به یزدان هر آنکس که شد ناسپاس ، به دلش اندر آید ز هر سو هراس
به جمشید بر تیرهگون گشت روز ، همی کاست آن فر گیتیفروز

ایرانشهر نوشته حمید مصدق

2009-10-29T01:08:00.005+03:30

زمانی دور

در ایرانشهر

همه در بیم ، نفس در تنگنای سینه ها محبوس

همه خاموش

و فریاد در زنجیر

و پای آرزو در بند

هزار آهنگ و آوای خروشان بود و شب خاموش

فضای سینه از فریاد ها پر بود و لب خاموش

و باد سرد

چونان کولی ولگرد

به هر خانه ، به هر کاشانه سر می کرد

و با خشمی خروشان

شعله روشنگر اندیشه را

می کشت !!!!!!!!

----------------

شب تاریک را تاریکتر می کرد

نه کس بیدار ، نه کس را قدرت گفتار

همه در خواب ، همه خاموش

به کاخ اندر که گرداگرد آن برج و بارو

تا دل قیرگون دریای وارون بود

نشسته اژدهاک دیو خو

بر روی تخت خویشتن هشیار

مبادا کس شود بیدار

لبانش تشنه خون بود

نمانده دور ز چشم و گوش او پنهانترین جنبش

لبش را می فشرد آهسته با دندان

غمین پژمان

چنین با خویشتن نجوای گنگی داشت

جز اینم آرزو نیست

که ریزم زیر تیغ خویش خون مردمان هفت کشور را

ولیکن بر نمی آورد هرگز آرزویش را

------------

زمین رخت عزای خویش می پوشید

زمان ته مانده های نور را در جام خاک خسته می نوشید

فرو افتاده در طشت افق خورشید

میان طشت خون خورشید می جوشید

سیاهی برگ و پر بگشوده پیچک وار بر دیوار می پیچید

در این تاریکی مرموز شهر بی تپش مدهوش

چراغ کلبه ها خاموش

در این خاموشی شب اما

درون کوره آهنگری یک شعله سوزان بود

لب هر در

به روی کوچه ها آهسته وا می شد

و از دهلیز قلب خانه ها با خوف

سرا پا واژه انسان رها می شد

درون کورخ آهنگری آتش فروزان بود

و بر رخسار کاوه سایه های شعله می رقصید

----------------------

از آن رو کان سیه کردار

گجسته اژدهک پیر دژ رفتار

آن خونخوار

هماره خون گلگون جوانان وطن می خورد

روان کاوه زین اندوه می آزرد

در آن میدان کنار کارگاه کاوه جنگجو جانباز

فزونی می گرفت آن جمع را هر چند

در آنجا کاوه بر آن جمع جانبازان جنگاور

نگاهی مهربان افکند

همه یاران او بودند

همه در انتظار لحظه فرمان او بودند

و کاوه ، مرد آزاده

سکوت خویش را بشکست و اینسان گفت

گذشته سال های سال

که دلهامان تهی گشته است از آمال

اجاق آرزوها کور

چراغ عمرمان بی نور

تن و جانمان اسیر بند

به رغم خویشتن تا چند

دهیم از بهر ماران دو کتف اژدهک پیر

سر فرزند

شما را تا به چند آخر

نشستن روز و شب اندوه و غم خوردن

شما را تا به کی باید

در این ظلمت سرا عمری به سر بردن

بپا خیزید

کف دستانتان را قبضه شمشیر می باید

شما را عزمی کنون راسخ و پیگیر می باید

شما را این زمان باید

دلی آگاه

همه با همدگر همراه

نترسیدن ز جان خویش

روان گشتن به سوی دشمن بد کیش

نهادن رو به سوی ای دژ دیوان جان آزار

شکستن شیشه نیرنگ

بریدن رشته تزویر

دریدن پرده پندار

اگر مردانه روی آرید و بردارید

از روی زمین از دشمنان آثار

شود بی شک

دل و جانتان ز بند بندگی آزاد

دلها شاد

تن از سستی رها سازید

روان ها را به مهر اورمزدا آشنا سازید

از آن ماست پیروزی

کلیپ آریایی نژاد

2009-10-28T19:19:00.001+03:30

آریایی نژاد

2009-10-26T21:31:00.001+03:30

در این خاک زرخیر ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین
چو مهر و وفا بود خود کیششان
گنه بود آزار کس پیششان
همه بنده ناب یزدان پاک
همه دل پر از مهر این آب و خاک
پدر در پدر آریایی نژاد
ز پشت فریدون نیکو نهاد
کجا رفت آن دانش و هوش ما؟
که شد مهر میهن فراموش ما.
نبود این چنین کشور و دین ما.
کجا رفت آیین دیرین ما؟
گرانمایه بود آنکه بودی دبیر
گرامی بدانکس که بودی دلیر
به یزدان که ما گر خرد داشتیم
کجا این سرانجام بد داشتیم؟
نه دشمن در این بوم و بر لانه داشت
نه بیگانه جایی در این خانه داشت
از آن روز دشمن به ما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت
از آن روز این خانه ویرانه شد
که نان آورش مرد بیگانه شد
چو ناکس به ده کدخدایی کند
کشاورز باید گدایی کند
اگر مایه ی زندگی بندگی است
دو صد بار مردن به از زندگی است
بیا تا بکوشیم و جنگ آوریم
برون سر از این بار ننگ آوریم